Każdego dnia pod moje okno podchodzi noc.

Poważna noc, jak zwykle przyrzekająca

wiek i umiarkowanie. I boję się

obowiązkowo, jak zwykle do czasu, aż nie znajdę

trzech serc w swoim łóżku i czegoś w głębi duszy,

co teraz, jak zwykle, mówi o Giannie.

I jestem szczęśliwy pośród ciemności,

kiedy moje stopy śpiewają o tym, jak

ona jest gorąca i samotna, kiedy leży

w swoim mrocznym pokoju nad Umbrią,

przez krótki czas i tylko pośród

rajskich kwiatów białych, białych.

Przez całą noc myślę o jej ustach

z lekka otwartych. Pragnę spokojnego

spaceru po Italii jej głowy. To dziwne, ale

na ulicach jej dzieciństwa wcale nie ma turystów.